Αγγειοσάρκωμα

Από

Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

9 Ιουλίου 2014

1775

Αγγειοσάρκωμα. Συνήθως, η αιτία του αγγειοσαρκώματος είναι ιατρογενής και είναι νεόπλασμα των κυττάρων των αγγείων

Γράφει η

Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά

Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

Αγγειοσάρκωμα

Το αγγειοσάρκωμα, ICD-10 C49.9 είναι ένα κακόηθες νεόπλασμα των ενδοθηλιακών κυττάρων του αγγειακού τοιχώματος. Αιμαγγειοσάρκωμα στα αιμοφόρα αγγεία και λεμφαγγειοσάρκωμα στα λεμφαγγεία.

Η καταγωγή του επιτρέπει τυπικά εύκολα τις μεταστάσεις σε απομακρυσμένες περιοχές.

Οι περισσότεροι αυτοί όγκοι είναι κακοήθεις. Αιμαγγειοσαρκώματα και λεμφαγγειοσαρκώματα του δέρματος είναι συχνά.

Αγγειοσάρκωμα του ήπατος, έχει παρατηρηθεί σε εργάτες που εκτίθενται στο βινυλοχλωρίδιο. Επίσης, σχετίζεται με έκθεση σε εντομοκτόνα που περιέχουν αρσενικό και στο Thorotrast.

Σε σκύλους, το αιμαγγειοσάρκωμα είναι συχνό, σε γκόλντεν ριτρίβερ και λαμπραντόρ ριτρίβερ.

Το αγγειοσάρκωμα είναι ένας καρκίνος του εσωτερικού τοιχώματος των αγγείων, και αυτό μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε περιοχή του σώματος.

Η νόσος εμφανίζεται πιο συχνά στο δέρμα, στο μαστό, στο ήπαρ, στο σπλήνα και σε εν τω βάθει ιστούς.

Το αγγειοσάρκωμα του δέρματος ή δερματικό αγγειοσάρκωμα, αποτελεί την πλειοψηφία των περιπτώσεων αγγειοσαρκωμάτων και βρίσκεται συνήθως στο τριχωτό της κεφαλής και το πρόσωπο.

Αγγειοσάρκωμα που εμφανίζεται κάτω από την επιφάνεια του δέρματος ονομάζεται υποδόριο αγγειοσάρκωμα.

Περίπου 25% των αγγειοσαρκωμάτων βρίσκονται σε εν τω βάθει ιστούς και περίπου 8% βρίσκονται στον ιστό του μαστού.

Τα αγγειοσαρκώματα συμβαίνουν σε άνδρες και γυναίκες όλων των φυλών και είναι σπάνια στα παιδιά. Οι ασθενείς με αγγειοσάρκωμα αντιμετωπίζονται καλύτερα σε ειδικά κέντρα…

Τι προκαλεί το αγγειοσάρκωμα

Στις περισσότερες περιπτώσεις, η αιτία είναι άγνωστη.

Η πιο ευρέως γνωστή αιτία του αγγειοσαρκώματος είναι το λεμφοίδημα, η διόγκωση της περιοχής του σώματος, λόγω της συλλογής υγρού.

Το αγγειοσάρκωμα μπορεί, επίσης, να οφείλεται σε έκθεση σε ακτινοβολία ή χημειοθεραπεία και το αγγειοσάρκωμα έχει συσχετισθεί με καρκινογόνους παράγοντες, όπως το χλωριούχο βινύλιο, το αρσενικό και το διοξείδιο του θορίου, το Dacron, ένα μεταλλικό σώμα κ.ά.

Οι ακόλουθοι ιατρογενείς παράγοντες μπορεί να σχετίζονται με την ανάπτυξη αγγειοσαρκώματος και λεμφαγγειοσαρκώματος:

Ριζική μαστεκτομή. Το χρόνιο λεμφοίδημα είναι υπεύθυνο για τα αγγειοσαρκώματα του δέρματος και των μαλακών ιστών. Τυπικά, το λεμφοίδημα που σχετίζεται με τα αγγειοσαρκώματα συμβαίνει σε γυναίκες που έχουν υποβληθεί σε ριζική μαστεκτομή για καρκίνωμα του μαστού και είχαν χρόνιο λεμφοίδημα για πολλά χρόνια (σύνδρομο Stewart-Treves) ή στο πόδι των ασθενών, ως συνέπεια της ριζικής βουβωνικής λεμφαδενεκτομής για μεταστάσεις από κακοήθες μελάνωμα.
Το χρόνιο λεμφοίδημα συγγενές, ιδιοπαθές, τραυματικό ή μολυσματικό, προδιαθέτει σε αγγειοσάρκωμα.
Ακτινοθεραπεία. Τα αγγειοσαρκώματα που προκαλούνται από ακτινοβολία συμβαίνουν μετά την ακτινοθεραπεία για καρκίνωμα του τραχήλου, των ωοθηκών, του ενδομητρίου ή του μαστού και για νόσο του Hodgkin. Η βλάβη προκύπτει στην περιοχή της προηγούμενης ακτινοβολίας, σε περίπου 10 χρόνια. Ο κίνδυνος για σαρκώματα μετά την ακτινοθεραπεία φαίνεται να αυξάνει με την αύξηση της δοσολογίας. Τα αγγειοσαρκώματα των οστών που προκύπτουν από την ακτινοβολία είναι συχνά. Τα αγγειοσαρκώματα των μαλακών ιστών εντός του πεδίου ακτινοβολίας, αναπτύσσονται μετά από ακτινοβολία σε κακοήθες ινώδες ιστιοκύττωμα.
Μερικά αγγειοσαρκώματα συνδέονται με ξένο υλικό που εισάγεται στο σώμα, είτε ιατρογενώς ή τυχαία (Dacron, ατσάλι, πλαστικό υλικό μοσχεύματος, χειρουργικοί σπόγγοι και κερί των οστών).
Το αγγειοσάρκωμα σχετίζεται με περιβαλλοντικές καρκινογόνες ουσίες (φυτοφάρμακα σε αμπέλια και θεραπεία της ψωρίασης). Η έκθεση στο αρσενικό μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο για αγγειοσάρκωμα του ήπατος. Οι διοξίνες, συνδέονται με την ανάπτυξη σαρκώματα μαλακών ιστών. Παρομοίως, η έκθεση σε βινυλοχλωρίδιο που χρησιμοποιείται στον πολυμερισμό στη βιομηχανία πλαστικών μπορεί να οδηγήσει σε αγγειοσαρκώματα του ήπατος και των μαλακών ιστών.
Αγγειοσάρκωμα εμφανίζεται με αυξημένη συχνότητα σε ασθενείς με AIDS/Acquired Immunodeficiency Syndrome/Σύνδρομο Επίκτητης Ανοσοανεπάρκειας.
Το αγγειοσάρκωμα των οστών μπορεί να προκύψει σε ένα προηγούμενο τραύμα οστών ή σε χρόνια οστεομυελίτιδα.

Διαφοροδιάγνωση του αγγειοσαρκώματος

Φυλλοειδές κυστεοσάρκωμα
Αιμαγγειοβλάστωμα
Αιμαγγειώματα
Ηπατικό σάρκωμα Kaposi
Μεταστατικός καρκίνος
Καρκίνος αγνώστου πρωτοπαθούς εστίας

Ποια είναι τα συμπτώματα στο αγγειοσάρκωμα;

Το αγγειοσάρκωμα μπορεί να μοιάζει με μια λοίμωξη του δέρματος, μια μελανιά ή μια βλάβη που δεν επουλώνεται. Μπορεί να έχει ένα βιολετί χρώμα και κάποιος πρέπει να ανησυχεί ιδιαίτερα εάν προκύψει μια τέτοια περιοχή σε περιοχή προηγούμενης θεραπείας με ακτινοβολία.
Μπορεί, επίσης, να εμφανιστεί ως ένα μαλακό εξόγκωμα.
Οι εν τω βάθει όγκοι μένουν απαρατήρητοι μέχρι να αρχίσουν να επηρεάζουν τους γύρω ιστούς και τα όργανα.
Σε προχωρημένη νόσο υπάρχουν παθολογικά κατάγματα, αναιμία, ή ηπατική δυσλειτουργία, αιμορραγία, θρομβοπενία ή διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη και συμπίεση των γειτονικών νευροαγγειακών δομών που προκαλεί πόνο.
Το οπισθοπεριτοναϊκό αγγειοσάρκωμα παρουσιάζεται, συνήθως, ως ασυμπτωματική μάζα και γενικά, μπορεί να φτάσει σε μεγάλο μέγεθος. Παρουσιάζουνται νευρολογικά συμπτώματα από συμπίεση των οσφυϊκών νεύρων ή της πυέλου.
Περίπου το 33% των ασθενών έχουν ένδειξη πρόσφατης αιμορραγίας ή διαταραχή της πηκτικότητας, όπως και αναιμία, επίμονο αιμάτωμα, αιμοθώρακα, αιμορραγικό ασκίτη και γαστρεντερική αιμορραγία.
Διόγκωση των λεμφαδένων σε 45% των ασθενών.
Το αγγειοσάρκωμα των οστών μπορεί να επηρεάσει οποιοδήποτε τμήμα του σκελετού, αν και 33% των όγκων αυτών συμβαίνουν στον αξονικό σκελετό, 33% σε μακρά σωληνοειδή οστά, και το υπόλοιπο σε μικρά οστά των χεριών και των ποδιών. Οι όγκοι αυτοί μπορεί να είναι πολυεστιακοί ή πολυκεντρικοί, με τη συμμετοχή πολλών οστών του ιδίου άκρου. Οι ασθενείς έχουν πόνους.
Μερικές φορές, υπάρχει οίδημα και αύξηση του μεγέθους του προσβεβλημένου άκρου, λόγω επηρεασμού των επιφανειακών οστών ή μαλακών ιστών. Παθολογικά κατάγματα συμβαίνουν σε 10% των ασθενών.
Υπάρχουν τέσσερις παραλλαγές δερματικού αγγειοσαρκώματος: το αγγειοσάρκωμα του τριχωτού της κεφαλής και του προσώπου, το αγγειοσάρκωμα στο πλαίσιο λεμφοιδήματος (σύνδρομο Stewart-Treves), το προκαλούμενο από ακτινοβολία αγγειοσάρκωμα και το επιθηλιοειδές αγγειοσάρκωμα.

-Το δερματικό αγγειοσάρκωμα του τριχωτού της κεφαλής και του προσώπου:

Αυτά είναι το πιο συχνά αγγειοσαρκώματα. Η ασθένεια κατά κύριο λόγο βρίσκεται στο κεφάλι και το λαιμό των ηλικιωμένων και είναι, επίσης, γνωστό ως αγγειοσάρκωμα Wilson-Jones ή γεροντικό αγγειοσάρκωμα ή κακόηθες αγγειοενδοθηλίωμα. Οι περισσότεροι ασθενείς παρουσιάζουν μια μελανιά με μπλε ή μαύρα οζίδια, ή με ένα έλκος που δεν επουλώνεται. Αρχικά, οι βλάβες αυτές μπορεί να συγχέονται με την κυτταρίτιδα, το οίδημα, τους μώλωπες, τη λοίμωξη και αυτό οδηγεί σε καθυστέρηση στη διάγνωση. Αιμορραγία και πόνος μπορεί να είναι παρόντα. Η κλινική εικόνα των βλαβών μπορεί να είναι οζώδης, διάχυτη ή να συνοδεύονται από έλκος.

-Το δερματικό αγγειοσάρκωμα που συνδέεται με το λεμφοίδημα:

Το λεμφοίδημα που σχετίζεται με το αγγειοσάρκωμα, αναφέρθηκε για πρώτη φορά από τον Stewart σε 6 ασθενείς με λεμφοίδημα μετά από μαστεκτομή. Σε κάθε περίπτωση, το αγγειοσάρκωμα αναπτύχθηκε στον ομόπλευρο βραχίονα και εμφανίστηκε αρκετά χρόνια μετά από μαστεκτομή. Στη συνέχεια, αναφέρθηκε λεμφοίδημα που σχετίζεται με το αγγειοσάρκωμα μετά από λεμφαδενεκτομή για το μελάνωμα, αλλά και και στο συγγενές λεμφοίδημα, στο λεμφοίδημα της φιλαρίασης, και στο χρόνιο ιδιοπαθές λεμφοίδημα. Ο κίνδυνος για την ανάπτυξη λεμφοιδήματος που σχετίζεται με το αγγειοσάρκωμα 5 χρόνια μετά τη μαστεκτομή είναι περίπου 5%. Η πιο συχνή του θέση είναι το μέσο του άνω βραχίονα και παρουσιάζεται ως μια ιώδης πλάκα ή οζίδιο επάνω στο οίδημα και έλκος που αναπτύσσεται γρήγορα.

-Αγγειοσάρκωμα από ακτινοβολία:

Εμφανίζεται 4-40 χρόνια μετά την ακτινοβόληση. Η έκθεση σε Thorotrast μπορεί να οδηγήσει πολλά χρόνια αργότερα σε αγγειοσάρκωμα στο συκώτι.

–Το επιθηλιοειδές αγγειοσάρκωμα είναι μια σπάνια παραλλαγή με μια επιθετική πορεία και θάνατο 2-3 χρόνια μετά την διάγνωση.

Πώς γίνεται η διάγνωση του αγγειοσαρκώματος;

Η διάγνωση γίνεται με φυσική εξέταση και μπορεί να περιλαμβάνει μελέτες απεικόνισης, όπως μια ακτινογραφία, αξονική τομογραφία, μαγνητική τομογραφία ή ΡΕΤ scan/Positron Emission Tomography scan/Τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων (καλύτερα να μη γίνεται). Αυτές οι μελέτες βοηθούν να προσδιοριστεί η θέση και το μέγεθος του όγκου και μπορεί, επίσης, να φανεί αν η ασθένεια έχει εξαπλωθεί.

Η οριστική διάγνωση γίνεται με βιοψία (καλύτερα να μη γίνεται). Θα απαιτηθεί και μοριακή ανάλυση του όγκου. Τα περισσότερα αγγειοσαρκώματα είναι επιθετικοί και ταχέως αναπτυσσόμενοι όγκοι, αλλά μερικοί είναι όγκοι χαμηλότερου βαθμού κακοήθειας που είναι λιγότερο επιθετικοί και έχουν αργή ανάπτυξη, γι΄αυτό απαιτείται μοριακή ανάλυση του όγκου.

Η ξαφνική θρομβοπενία σε ασθενείς με αγγειοσάρκωμα μπορεί να σημαίνει ταχεία ανάπτυξη του πρωτογενούς όγκου ή ανάπτυξη μεταστατικής νόσου.

-Μαγνητική Τομογραφία: Παρέχει πιο ακριβή οριοθέτηση της έκτασης της τοπικής νόσου. Μπορεί να ανιχνεύσει τις αλλαγές του μεγέθους του όγκου και στη σχέση της μάζας σε παρακείμενες ζωτικές δομές και μπορεί να εντοπίσει ενδοογκική νέκρωση ή αιμορραγία.

-Αξονική τομογραφία

-Ακτινογραφία: Η βλάβη είναι λυτική μάζα με ακανόνιστα όρια ή μεικτή.

-Σπινθηρογράφημα οστών: Είναι χρήσιμο για τη διαφορική διάγνωση με άλλες πολυεστιακές αγγειακές διαδικασίες των οστών, από το πολλαπλό μυέλωμα ή την ιστιοκυττάρωση Langerhans (καλύτερα να μη γίνεται).

Στη βιοψία αν γίνει εξαγγείωση αίματος επιτρέπεται η μετάσταση των καρκινικών κυττάρων (καλύτερα να μη γίνεται)

Το κύριο πρόβλημα στη διάγνωση του αγγειοσαρκώματος είναι η ιστοπαθολογική αναγνώριση.

Το αγγειοσάρκωμα μπορεί να συγχέεται με αγγειακούς όγκους ενδιάμεσης κακοήθειας, ακόμη και με τα αιμαγγειώματα.

Η συντριπτική πλειοψηφία των αλλοιώσεων εκφράζουν βιμεντίνη και εστιακό παράγοντα VIII αντιγόνου. Εκφράζεται, επίσης, CD34/Cluster of Differentiation34/Ομάδα Διαφοροποίησης34 (74%), BNH9 (ένας ενδοθηλιακός δείκτης, 72%), και κυταρροκερατίνες (35%). Επιθηλιακό αντιγόνο μεμβράνης δεν εκφράζεται, πρωτεΐνη S100 και gp100 (ΗΜΒ-45), επίσης δεν εκφράζονται και αποκλείεται το μελάνωμα.

Τα αντισώματα αντι-CD31 είναι ένας από τα πιο ειδικούς δείκτες ενδοθηλιακών κυττάρων. Ωστόσο, διάφορα άλλοι ανοσοϊστοχημικοί δείκτες (εστιακός παράγοντας έναντι του παράγοντα VIII αντιγόνου) ή καλύτερα η μοριακή ανάλυση του όγκου θα πρέπει να πιστοποιεί τη διάγνωση.

Υπάρχει υπερέκφραση του αγγειακού ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα Α και C, p-AKT/protein kinase B/πρωτεϊνική κινάση Β, p-4EBP1/phosphorylated eukaryotic translation initiation factor 4E-binding protein 1/φωσφορυλιωμένη ευκαρυωτική πρωτεΐνη σύνδεσης Ε 1 του παράγοντα έναρξης μετάφρασης 4 και eIF4E/eukaryotic translation initiation factor 4E/ευκαρυωτικός παράγοντας έναρξης μετάφρασης 4Ε. Το μονοπάτι AKT/mTOR/Phosphoinositide 3-kinase (PI3K)/Protein Kinase B (Akt)/Mammalian Target of Rapamycin (mTOR) signaling pathway/Φωσφοϊνοσιτιδική 3-κινάση (PI3K)/Πρωτεϊνική κινάση Β (Akt)/Σηματοδοτική οδός στόχου ραπαμυκίνης σε θηλαστικά (mTOR) μπορεί να χρησιμοποιηθεί για στοχευμένη θεραπεία.

Σταδιοποίηση του αγγειοσαρκώματος

Πρωτογενής όγκος (Τ), εξάπλωση σε περιφερειακούς λεμφαδένες (Ν) και διήθηση απομακρυσμένων λεμφαδένων και άλλων απομακρυσμένων οργάνων και ιστών (μετάσταση, δηλαδή, Μ).

Το Τ, Ν, Μ και διαιρείται περαιτέρω σε Tx, Τ0, Τ1, Τ2, Τ3, Τ4, Nx, Ν0, Ν1, Ν2, Ν3 και Mx, M0, και Μ1.

Tx υποδεικνύει ότι ο πρωτογενής όγκος δεν μπορεί να εκτιμηθεί.

Τis δείχνει καρκίνωμα in situ, και το στάδιο IV υποδεικνύει μετάσταση.

GX: ο βαθμός δεν μπορεί να εκτιμηθεί (λόγω ελλιπών στοιχείων)

G1: Συνολικό σκορ 2 ή 3

G2: Συνολικό σκορ 4 ή 5

G3: Συνολική βαθμολογία 6

-Όγκος (Τ)

Τ1: Το σάρκωμα είναι 5 cm ή μικρότερο

T1a: Ο όγκος είναι επιφανειακός, κοντά στην επιφάνεια του σώματος

T1b: Ο όγκος βρίσκεται βαθιά

Τ2: Το σάρκωμα είναι μεγαλύτερο από 5 cm

T2a: Ο όγκος είναι επιφανειακός

T2b: Ο όγκος βρίσκεται βαθιά

-Λεμφαδένες (Ν)

N0: Το σάρκωμα δεν έχει εξαπλωθεί στους γειτονικούς λεμφαδένες

Ν1: Το σάρκωμα έχει εξαπλωθεί στους γειτονικούς λεμφαδένες

-Μετάσταση (M)

M0: Δεν υπάρχουν απομακρυσμένες μεταστάσεις

Μ1: Το σάρκωμα έχει εξαπλωθεί σε απομακρυσμένα όργανα ή ιστούς (όπως οι πνεύμονες)

Η μετάσταση στους λεμφαδένες θεραπεύεται διαφορετικά και θεωρείται στάδιο IV. Η χειρουργική εξαίρεσή τους βοηθά.

ΣΤΑΔΙΟ Ι: grade 1 & 2, Τ1α, Τ1β, Τ2α, Τ2β, Ν0, Μ0

ΣΤΑΔΙΟ ΙΙ: grade 3 & 4, Τ1α, Τ1β, Τ2α, Ν0, Μ0

ΣΤΑΔΙΟ ΙΙΙ: grade 3 & 4, Τ2β, Ν0, Μ0

ΣΤΑΔΙΟ IV: grade 1-4, Ν1, Μ1

Μ1: Τ1: <5εκ., Τ2: >5εκ., α: επιφανειακός, β: βαθύς

Στάδιο Ι: τοπικό και χειρουργήσιμο σε μία θέση.

Στάδιο ΙΙ: ενδεχομένως χειρουργήσιμο σε 1 ή περισσότερες θέσεις στο όργανο και μπορεί να αντιμετωπιστεί χειρουργικά. Η απόφαση για τη θεραπεία της νόσου εξαρτάται από την χειρουργική εμπειρία του ιατρού.

Στάδιο III: προχωρημένος καρκίνος που έχει εξαπλωθεί σε περισσότερες από μία θέσεις στο όργανο ή/και σε άλλα μέρη του σώματος. Συχνά, αυτοί οι όγκοι απαιτούν πολλαπλές μορφές θεραπείας για μέγιστο όφελος. Συχνά, η χειρουργική εκτομή δεν παρέχει όφελος για τον ασθενή.

Στάδιο IV: Διάχυτος καρκίνος σε πολλαπλές θέσεις σε όλο το σώμα. Συχνά, η χειρουργική επέμβαση δεν ενδείκνυται και η εξατομικευμένη θεραπεία είναι η καλύτερη επιλογή.

Πώς αντιμετωπίζεται το αγγειοσάρκωμα;

Η χειρουργική επέμβαση είναι η κύρια μέθοδος θεραπείας για το αγγειοσάρκωμα. Χημειοθεραπεία και/ή ακτινοθεραπεία χρησιμοποιούνται πριν ή μετά τη χειρουργική επέμβαση. Η χημειοθεραπεία επιλογής για τα αγγειοσαρκώματα έχει η δοξορουμπικίνη, και ορισμένα κέντρα χρησιμοποιούν συνδυασμό mesna, δοξορουβικίνης και ιφωσφαμίδης. Η λιποσωμιακή δοξορουμπικίνη, επίσης, χρησιμοποιείαι. Η πακλιταξέλη και η δοσηταξέλη έχουν δείξει μικρή αποτελεσματικότητα στα αγγειοσαρκώματα κεφαλής και τραχήλου. Καλύτερα για την εφαρμογή της θεραπείας να γίνεται μοριακή ανάλυση όγκου για να γίνεται εξατομικευμένη θεραπεία, γιατί τα αποτελέσματα με τις παραπάνω θεραπείες είναι απογοητευτικά.

Πατήστε, εδώ, για να διαβάσετε για τη δοξορουμπικίνη και τις παρενέργειές της

Πατήστε, εδώ, για να διαβάσετε για το mesna και τις παρενέργειές του

Πατήστε, εδώ, για να διαβάσετε για την ιφωσφαμίδη και τις παρενέργειές της

Πατήστε, εδώ, για να διαβάσετε για τη λιποσωμιακή δοξορουμπικίνη και τις παρενέργειές της

Πατήστε, εδώ, για να διαβάσετε για την πακλιταξέλη και τις παρενέργειές της

Πατήστε, εδώ, για να διαβάσετε για τη δοσηταξέλη και τις παρενέργειές της

Καλύτερα να εφαρμόζεται εξατομικευμένη θεραπεία, σύμφωνα με το μοριακό προφίλ όγκου και να προτιμώνται οι στοχευμένες ή βιολογικές θεραπείες ή καλύτερα φυσικές θεραπείες.

Ποια είναι η πρόγνωση για τους ασθενείς με αγγειοσάρκωμα;

Δυστυχώς, πολλοί ασθενείς διαγιγνώσκονται με αγγειοσάρκωμα αφότου η ασθένεια έχει εξαπλωθεί σε όλο το σώμα και αυτή η καθυστερημένη διάγνωση οδηγεί σε κακή πρόγνωση. Μελέτες δείχνουν ότι τα καλύτερα αποτελέσματα επιτυγχάνονται για τους ασθενείς που έχουν μικρότερους όγκους που απομακρύνονται με σαφή χειρουργικά όρια. Το χαμηλής κακοήθειας αγγειοσάρκωμα του μαστού έχει καλή πρόγνωση.

Παρακολούθηση ασθενών με αγγειοσάρκωμα

Οι ασθενείς με αγγειοσάρκωμα θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά μετά τη θεραπεία, κάθε τρεις μήνες για τα δύο πρώτα χρόνια και στη συνέχεια, κάθε έξι μήνες μέχρι τα 5 έτη και μετά ανά έτος.

Πρόληψη του αγγειοσαρκώματος

Η μείωση της θνησιμότητας από καρκίνο επιτυγχάνεται μέσω μείωσης στη συχνότητα εμφάνισης του καρκίνου.

Οι στρατηγικές πρόληψης περιλαμβάνουν την αποφυγή καρκινογόνων ουσιών και την υιοθέτηση του τρόπου ζωής ή διατροφικούς παράγοντες που τροποποιούν τους καρκινογόνους παραγόντες ή τη γενετική προδιάθεση, για να αλλάξει ο μεταβολισμός των καρκινογόνων ουσιών ή να τροποποιηθούν οι επιπτώσεις των καρκινογόνων ουσιών. Η πρόληψη περιλαμβάνει, επίσης, την επιτυχή θεραπεία της προκαρκινωματωδών βλαβών.

Οι επιπλοκές που προκαλούνται από την μη εξατομικευμένη θεραπεία

-Νευροαγγειακός τραυματισμός

-Επιπλοκές από την ακτινοθεραπεία

-Επιπλοκές από τη χημειοθεραπεία

-Επιπλοκές από τη χειρουργική επέμβαση

Να προτιμάτε τις φυσικές θεραπείες για τα αγγειοσαρκώματα, σύμφωνα με το Μοριακό Προφίλ του Όγκου

Η ζωή είναι πολύτιμη.

Η ζωή είναι δική σας. Πάρτε την στα χέρια σας!

Το μοριακό προφίλ του όγκου είναι απαραίτητο και χρήσιμο εργαλείο για τη θεραπευτική σας απόφαση.

Ζητείστε την εξέταση πριν κάνετε οποιαδήποτε θεραπεία. Η ζωή σας είναι πολύτιμη.

Ζητήστε από την EMEDI πληροφορίες για το μοριακό προφίλ του όγκου.

Μάθετε όλες τις πληροφορίες από τους συνεργάτες μας για την εξατομικευμένη θεραπεία του αγγειοσαρκώματος και λεμφοαγγειοσαρκώματος, πατώντας εδώ.

Γράφει η
Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά
Ειδικός Παθολόγος- Ογκολόγος, MD, PhD

Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά

Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα αγγειοσαρκώματα και τα λεμφοαγγειοσαρκώματα

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα αγγειοσαρκώματα και τα λεμφοαγγειοσαρκώματα

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

Διαβάστε, επίσης,

Τα καρκινικά μονοπάτια των σαρκωμάτων

Τα ογκοκατασταλτικά γονίδια στον Κυτταρικό Κύκλο

Θεραπεία πρωτονίων

Μαστοκυττάρωση

Οι στρωματικοί όγκοι γαστρεντερικού συστήματος μοντέλο στοχευόμενης θεραπείας

Σύνδρομο άνω κοίλης φλέβας

Σαρκώματα μαλακών μορίων

Σάρκωμα Ewing

Ρετινοβλάστωμα

Τι είναι ο καρκίνος;

Πρωτοπαθές σάρκωμα του πνεύμονα